Rust zacht lieve Brombeer!

Dit keer heb ik geen handige DIY of een eerlijke review maar een verdrietig moment dat ik met jullie wil delen.

deel6-351

Dinsdag overkwam het me, mijn moeder belde mij op met het nieuws dat onze kat Michiel overleden is. Dit nieuws had ik eerlijk gezegd nog niet verwacht, niet dat ik er vaak over na dacht maar had hem nog minstens zes jaar bij ons verwacht. Toch was onze Brombeer, omdat het toch ook wel een oude chagrijn kon zijn, al 14 jaar oud en had hij dus een mooie leeftijd. Het eerste wat ik ook aan de telefoon zei ‘Nee dat kan niet!’en de tranen begonnen te rollen over mijn wangen. Ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat ik er zo van zou schrikken en dat mijn verdriet zo groot zou zijn, immers zag ik hem weinig zeker nadat hij meerdere huizen vond maar Michiel is toch mijn maatje geweest zeker in mijn pubertijd.
Michiel kwam bij ons als kater nadat mijn twee poezen in Alkmaar beide binnen het jaar waren overleden. Mijn moeder ging hertrouwen met Bas, mijn Liefvader, en wij gingen verhuizen naar Apeldoorn. Zowel mijn moeder als ik wilde graag een nieuwe kat. Bas wist een nestje waar hij Michiel ontmoette. Michiel leek heel veel op Boris, één van de vorige katten, hij was rood met wit. Omdat we natuurlijk een nieuwe naam moesten vinden waren we met ze drietjes hard opzoek naar een naam. Omdat mijn moeder en Bas net een huis hadden gekocht in de Ruyterstraat vonden wij Michiel een leuke naam voor onze nieuwe kitten, Michiel de Ruyter!

Toen ik als Puber vertrok, ik geloof dat ik 14 jaar was, richting het onbekende Apeldoorn was het fijn om een maatje te hebben. Michiel was namelijk een speelse kat en ging graag op avontuur uit maar kon ook heerlijk bij je op schoot komen liggen of je een heerlijk kopje geven. Als ik alleen thuis was of terug kwam van school dan was Michiel er altijd, als ik van huis weg ging dan volgde hij me straten ver en dan soms zo ver dat ik terug liep zodat hij wel thuis kon komen. We waren echt verliefd op onze lieve Michiel.
In 2005 kreeg de poes van mijn broer een nestje. En zo leuk als kittens zijn waren mijn moeder en ik natuurlijk verliefd op de super kleine lapjeskat uit het nestje. Al moesten mijn moeder en ik Bas nog even over zien te halen want Bas wist wel hoe dat werkte, de dames wilde er een lieve poes bij maar hij kon er dan altijd voor zorgen. Toch lukte het ons met onze charmes om er nog een lieve poes bij te nemen zodat ook Michiel er een maatje bij had voor als hij alleen thuis was.

Het proces begon weer om een leuke naam te verzinnen. Uiteindelijk liepen we met ze drieën naar huis en zag ik de andere straatnaam staan waar wij aan woonde, Maria! Nu vonden we Maria een beetje gekke naam en maakte het wat moderner door onze nieuwe lapjes kitten Maartje te noemen. We vonden het allemaal geweldig behalve Michiel, die vond het niet zo leuk dat zijn territorium gebruikt werd door een nieuwe kitten. In het begin ging het nog aardig maar in verloop van jaren was Michiel steeds vaker buiten op pad.

Een kerstkaart die mijn moeder maakte, Kuit en muis spel onderbroken voor een stukje kaas!

Een kerstkaart die mijn moeder maakte, Kuit en muis spel onderbroken voor een stukje kaas!

Op een dag vond ik een kettinkje om zijn nek en vroeg ik aan mama waarom ze dit hadden gedaan, ik wilde dit nooit omdat ik ooit een kat met zijn eigen poot vast zag zitten aan zo’n bandje, maar ook zij reageerde verbaasd. Er bleek een briefje in het hangertje te zitten met de tekst dat onze kat veel bij hun binnen kwam en of we contact op wilde nemen met ze. Dit was inmiddels in 2007 toen ik al niet meer thuis woonde. Ik vond het een rare gewaarwording maar Bas ging op bezoek. Wat bleek deze mensen hadden een kattenluikje en Michiel sloop op een dag naar binnen en bleek steeds terug te komen. Ze vonden het niet erg en ze vonden het zelfs leuk dat er weer een gezelligheidsdier in huis was en dus mocht Michiel er blijven komen, als dat zijn wens was.

Maandag was het dan zo ver, Michiel kwam bij hun thuis en kroop weg in een hoekje onder een kastje. Ze vertelde dat hij niet piepte en niet kreunde en dat hij daar later vredig is gestorven. Nog met tranen in mijn ogen vind ik het erg dat mijn maatje er niet meer is, ondanks dat hij een oude brombeer was, maar ik ben blij dat hij op zijn plekje vredig heen is gegaan.

Joop en Yvonne wisten mij nog leuke verhalen te vertellen. Zo vertelde ze mij dat Michiel bij hun ook kieskeurig was met eten, dat hij ieder dag een plakje worst verderop bij een winkeltje haalde en dat hij zelfs een derde thuis had. Hun buurmeisje op hem lette wanneer zij op vakantie waren en dat dat meisje ook Marit heet.
Ze hebben dan ook met ze drieën Michiel begraven bij hun in de tuin op het plekje waar hij graag in de zon lag. Marit had muziek van Enia meegenomen en ze hebben een kaarsje aangestoken. Ook ik ben de volgende dag langs gegaan om een bloemetje bij Michiel te brengen en heb ook twee kaarsjes aan gedaan.
Joop en Yvonne, bedankt dat ik nog even bij hem kon zijn en dat jullie hem zo’n mooie plek hebben gegeven.

DSCF2120

Michiel was een baas in de buurt, een vriend voor velen en soms een oude chagrijn. Hij was geliefd en gevreesd want zelfs honden liepen voor hem om. En ik, ik zal hem missen, pik nog een traantje weg wanneer ik aan hem denk. Rust zacht lieve Brombeer!

Ik sluit niet af met een -X- maar met een Kopje!
Marit

One thought on “Rust zacht lieve Brombeer!

  1. Kim

    Oh Marit wat erg… Ik heb er zelf twee en die zijn op leeftijd.
    Moet er niet aan denken ze te missen. Sterkte xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


6 × drie =

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>