Normen en Waarden: Ode aan het meisje uit de trein!

Vandaag geen leuke foto’s of handige DIY’s, vandaag een ode aan het meisje uit de trein omdat we hetzelfde denken over de normen en waarden van vandaag!

Gisteren liep ik op het station de AH to go binnen en zag tot mijn verbazing dat een jonge dame, ik denk van mijn leeftijd, twee oudere dames aan het helpen was bij het oplaadpunt voor de chipknip. Je hoort mij zeggen ‘tot mijn verbazing’ en ik benoem dit omdat we elkaar tegenwoordig zomaar niet meer helpen, zeker de jongeren de ouderen niet meer. Ik hoorde haar zeggen dat ze even op de rij moest letten dus uiteraard laat ik haar voor.

Nadat ik afgerekend heb en naar buiten loop hoor ik de oudere dames zeggen ‘Zo het geld staat erop nu nog een kaartje’ en de jonge dame vervolgt haar missie om de dames te helpen en vraagt een momentje geduld zodat ze mee kan lopen naar de automaat. Want het was voor de dames al zo verwarrend dat ze geen kaartje meer konden kopen maar moesten inchecken. Het is natuurlijk ook al niet echt normaal dat er niemand op het station is van de NS die de dames kan uitleggen dat ze eerst een product op moeten halen voor ze het kunnen gebruiken terwijl ze de daadwerkelijke pas al in de handen hebben, maar goed dat is weer een ander onderwerp waar ik me nu niet te veel in zal verdiepen.
Ik loop de jongedame voorbij, draai me om en zeg haar ‘Goed bezig’ en loop weer verder.

Ik vervolg rustig mijn eigen pad en denk na over het feit dat ik het super vind om te zien dat er nog mensen zijn die niet alleen maar met hun neus in hun telefoon zitten, dat zeggend door iemand die verslaafd is aan haar telefoon. Maar ik zal altijd een ander helpen of een vraag beantwoorden wanneer ik daar iemand mee kan helpen.

Ik zit in de trein en sta op het punt mijn oortjes in te doen om lekker weg te dromen met mijn muziek aan maar zie dan plots de jonge dame voor mij plaatsnemen. Nu praat ik natuurlijk sowieso graag met een knappe jonge dame maar dat was nu niet de intentie van mijn gesprek. Ik spreek haar namelijk nog eens aan en geef haar een compliment voor haar gedrag.

Voor ik het weet zitten we heerlijk te kletsen over onze gedachtegang en vergelijken we hoe we als individu maar toch samen nadenken over dit onderwerp, wat zijn de normen en waarde van vandaag nog? Want nu komt het lieve lezers, waarom moet dit benoemd worden? Waarom is het niet meer normaal dat we elkaar helpen, dat we met twee woorden spreken of dat we überhaupt alstublieft en dankuwel gebruiken.

Dit zijn irritatiepunten in mijn leven waar ik mij dus mateloos aan irriteer. Op mijn werk merk ik ook dat gasten mij erg vriendelijk vinden en er vaak zelfs om moeten lachen, maar het is niet lachwekkend. Het is toch niet normaal dat we niet meer gewend zijn om vriendelijk tegen elkaar te zijn? Waarom naar beneden kijken wanneer iemand je aankijkt als diegene voorbij loopt, waarom gewoon niet lachen tot de ander ook lacht en die persoon een goedemiddag wensen? De deur voor elkaar open houden, iemand verwelkomen of een fijne dag toewensen bij vertrek en waarom staan we niet meer op voor onze ouderen in de bus?

Het grootste ergerpunt voor mij is toch echt het niet gebruiken van alstublieft en dankuwel. Wanneer de kassière aangeeft ‘dat is dan €13.50′ of als ik in de kroeg sta en iemand besteld ‘3 bier!’ dan zeg ik voor diegene alstublieft. Ik word dan vaak eerst een beetje raar aangekeken, maar ik ben dan ook best een beetje raar, om vaak vervolgens toch het woordje te horen. Ik hoop hiermee mensen aan te steken om vriendelijker te worden naar elkaar toe. Ja de dame of heer achter de bar wordt er voor betaald maar daarom lopen ze nog wel voor ons, zorgen ze voor ons vertier. Wat trouwens ook niet altijd zo is, geef ik eerlijk toe. En tegen die mensen wil ik zeggen, het interesseert iemand niet wat voor dag je hebt, je teen gestoten hebt of nog een kater van de dag ervoor. Wanneer je met mensen werkt hoor je altijd vriendelijk te zijn. Achter de coulisse mag weer geklaagd worden zeg ik altijd.

Dus lieve mensen wat ik eigenlijk wil zeggen is, kijk eens naar jezelf. Hoe behulpzaam ben jij tegen over de je medemens, houd je de deur open voor een ander, help je wanneer iemand valt, til je iets op voor een ander wanneer iets uit zijn of haar handen valt en sta je op voor een ouder persoon?

Spreek je altijd met twee woorden, gebruik je alstublieft en dankuwel? En het maakt niet uit hoe je je voelt of waar je me bezig bent, het zou geen reden mogen zijn om niet vriendelijk te zijn of om iemand bijvoorbeeld niet aan te kijken als je tegen ze praat.

Terug bij de jongedame uit de trein, dit is mijn ode aan jou, omdat jij net als ik zo in het leven staat dat we een ander nog helpen, een praatje maken met een vreemde en elkaar kunnen aansporen tot meer vriendelijkheid. Samen staan we sterk en hoop samen nog vele mensen met ons mee te krijgen in ons gedrag. Dat we de wereld, al is het maar voor een heel klein stukje, een beetje beter mogen maken.

Dit is mijn ode aan jou!

-x-

Marit